Уламжлалт дулааны цахилгаан станц түлш шатааж ус буцалгаж, үүссэн уураар турбин эргүүлж цахилгаан үйлдвэрлэдэг. Гэвч турбиныг өнгөрсөн уурын дулааны ихэнх хэсэг хөргөх цамхагаар агаарт алдагддаг тул зөвхөн цахилгаан үйлдвэрлэдэг станцын үр ашиг 35-40 хувь орчим байдаг. Дулаан, цахилгаан хослон үйлдвэрлэх станц (ДЦС, англиар CHP буюу когенераци) энэ алдагдаж буй дулааныг барьж, хотын төвлөрсөн халаалт, халуун усны шугам руу нийлүүлдэг.
Ингэснээр ДЦС нэг ижил хэмжээний түлшнээс илүү их ашигтай эрчим хүч гаргаж, нийт үр ашиг нь 70-85 хувьд хүрдэг. Улаанбаатар хотын III, IV ДЦС-ууд яг энэ зарчмаар ажиллаж, хотын цахилгаан болон орон сууцны халаалтын гол эх үүсвэр болдог. Өвлийн улиралд халаалтын ачаалал өсөх тусам станцууд илүү их түлш шатааж, цахилгааны үйлдвэрлэл ч халаалтын хэрэгцээтэй уялдан өөрчлөгддөг.
ДЦС-ын гол сорилт нь уян хатан байдал юм. Халаалт шаардлагатай үед станц цахилгааны эрэлтээс үл хамааран ажиллах ёстой тул нар, салхины эрчим хүчийг сүлжээнд нэгтгэхэд хүндрэл учруулдаг. Үүнийг шийдэхийн тулд Дани зэрэг орнууд ДЦС-уудаа том дулааны хуримтлуурын сав, цахилгаан бойлер, дулааны насостой хослуулж, илүүдэл сэргээгдэх цахилгааныг дулаан болгон хадгалдаг болжээ.
Дүгнэвэл, ДЦС нь хүйтэн уур амьсгалтай, төвлөрсөн халаалттай хотуудад түлшийг хамгийн үр ашигтай ашиглах арга бөгөөд ирээдүйд нүүрсний оронд хий, биомасс, устөрөгч зэрэг цэвэр түлш болон дулааны хуримтлуурыг ашиглах чиглэлд шилжиж байна.
Сэтгэгдэл үлдээх
Таны имэйл хаяг нийтлэгдэхгүй. Заавал бөглөх талбарууд * тэмдэглэгээтэй
