Нүүрстөрөгч барих, хадгалах (Carbon Capture and Storage, CCS) нь гурван үе шаттай. Эхлээд цахилгаан станц, цементийн болон гангийн үйлдвэрийн утаанаас нүүрсхүчлийн хийг (CO2) ялгаж барина. Хамгийн түгээмэл арга нь утааг амин уусмалаар дамжуулж CO2-г шингээлгээд, дараа нь уусмалыг халааж цэвэр CO2 гаргаж авах явдал юм. Дараа нь барьсан CO2-г шахаж шингэн мэт төлөвт оруулан хоолой эсвэл хөлгөөр тээвэрлэнэ.
Гурав дахь шатанд CO2-г 1-3 км гүнд байрлах шавхагдсан газрын тос, хийн орд эсвэл давстай усны давхаргад шахаж, дээрээ ус нэвтрүүлдэггүй чулуулгийн бүрхэвч доор мянга мянган жил хадгална. Норвегийн Sleipner төсөл 1996 оноос хойш жил бүр нэг сая орчим тонн CO2-г далайн ёроолын доор булж ирсэн. Барьсан CO2-г түлш, барилгын материал үйлдвэрлэхэд ашиглах бол CCUS гэж нэрлэдэг.
CCS-ийн гол давуу тал нь цемент, ган, химийн үйлдвэр зэрэг процессоороо CO2 ялгаруулдаг, сэргээгдэх эрчим хүчээр бүрэн орлуулахад хэцүү салбаруудын ялгарлыг бууруулах боломж юм. Харин зардал өндөр, барих процесс өөрөө их эрчим хүч зарцуулдаг, дэлхийн хэмжээнд барьж буй CO2-ын хэмжээ нийт ялгарлын маш бага хувийг эзэлдэг зэрэг сул талтай. Тиймээс шүүмжлэгчид CCS нүүрсний станцуудын ашиглалтыг сунгах шалтаг болж болзошгүй гэж анхааруулдаг.
Дүгнэвэл, CCS нь нүүрстөрөгчийн ялгарлыг бууруулах цогц арга хэмжээний нэг хэсэг бөгөөд сэргээгдэх эрчим хүч, эрчим хүчний хэмнэлтийг орлох биш, нөхөх үүрэгтэй технологи юм.
Сэтгэгдэл үлдээх
Таны имэйл хаяг нийтлэгдэхгүй. Заавал бөглөх талбарууд * тэмдэглэгээтэй
